Bekijk profielpagina

Filmnieuwsbrief 83: Netflix koopt bioscopen op | IFFR en IDFA beschermen vervolgde filmmakers | Bioscoop in Brits warenhuis

Beste Filmnieuwsbrieflezers, Ik ontkom er bijna niet aan om het ook deze week weer over Netflix te he
De Filmnieuwsbrief
Filmnieuwsbrief 83: Netflix koopt bioscopen op | IFFR en IDFA beschermen vervolgde filmmakers | Bioscoop in Brits warenhuis
Door Nico van den Berg • Editie #83 • Bekijk online
Beste Filmnieuwsbrieflezers,
Ik ontkom er bijna niet aan om het ook deze week weer over Netflix te hebben. Niet alleen omdat ik afgelopen week het prachtige Marriage Story van Noah Baumbach zag - na The Irishman opnieuw een Netflix film die hier een bioscooprelease krijgt - maar ook omdat ze voortdurend bezig blijven om een voet tussen de bioscoopdeur te krijgen. Meer daarover verderop in deze (wederom) bomvolle nieuwsbrief.
Verder schreef ik zelf een stuk over de tweede IDFA-editie van Orwa Nyrabia en had ik een mooi lang interview met de Nederlandse filmmaker Aiman Hassani over zijn film Khata, over het geheime leven van een zachtmoedige Marokkaanse jongensprostituee.
Een fijne filmweek en tot de volgende nieuwsbrief!

De bioscoopplannen van Netflix - deel 584
Netflix is en blijft primair een online videoplatform. Maar het artistieke succes van Roma vorig jaar smaakte naar meer. Zowel in de VS als in het VK worden dit jaar in totaal tien (!) Netflix films ook in de bioscoop uitgebracht. Niet alleen zorgen ze er zo voor dat ze met deze films kunnen meedingen naar de Oscars en de BAFTA’s, maar ook stemmen ze grote regisseurs als Martin Scorsese tevreden met een release op het witte doek.
Op Celluloid Junkie, de website van de goed ingevoerde ‘cinema guru’ Patrick von Sychowski, las ik een goed stuk over de manier waarop Netflix toegang wil krijgen tot de bioscopen en tegelijk bezoekcijfers niet wil delen en geen compromis wil sluiten rond 'windows’.
In Nederland staan de bezoekcijfers van The Irishman gewoon in de box office. En daar is te zien dat de film het relatief goed doet, met een erg hoge zaalbezetting. In de tweede week zit The Irishman op bijna 40.000 bezoekers in zo'n 50 zalen. En dat terwijl de film niet eens in ketens als Pathé en Vue draait. Ook in de VS wil Netflix nog geen compromis sluiten met de grote ketens, zo las ik in dit erg goede stuk in de New York Times. En dus zijn het vooral kleine bioscopen waar ze zaken mee kunne doen. Dat geldt ook in landen buiten de VS. Variety maakte een overzicht van waar en in hoeveel zalen The Irishman in oa Zuid-Korea en Spanje te zien is. In Frankrijk, China en het Midden-Oosten draait de film trouwens helemaal niet.
Netflix heeft daar dit probleem opgelost door bioscopen en theaters voor lange tijd te huren. Zo draait in New York The Irishman in het oude Belasco Theatre op Broadway en Marriage Story in de legendarische bioscoop Paris die deze zomer noodgedwongen de deuren moest sluiten. Netflix denkt er zelfs over deze iconische bioscoop te kopen, net als het eerder deed met Grauman’s Egyptian Theatre in Los Angeles. Zo heeft Netflix in elk geval plekken voor prestigieuze premières en een goede ‘buzz’ en voldoet het aan de voorwaarden voor de Oscars.
Kan Hollywood vanaf nu weer monopolistje spelen?
Het staat wel bekend als de ‘Paramount Consent Degrees’: de wet die in 1949 in de VS zorgde voor een aardverschuiving in de filmindustrie. Hiermee kwam een eind aan het enorme machtsmonopolie van de grote Hollywoodstudio’s die sinds het begin van de film de hele film- en bioscoopketen beheersten. Elke studio bracht hun eigen films uitsluitend uit in hun eigen theaters. Andere bioscopen mochten pas dit na weken of zelfs maanden.
De industrie is natuurlijk helemaal anders nu, met veel multiplexen, onafhankelijke theaters en partijen als Netflix. Dus dacht de Amerikaanse overheid dat het nu wel tijd was om de oude anti-monopoliewet te schrappen. Terwijl tegelijkertijd de studio’s fuseren tot mega-entertainmentbedrijven. Wel even iets om stil bij te staan.
En voor de echte insiders heb ik ook nog deze uitgebreide analyse over de mogelijke gevolgen.
Europa: een lappendeken aan 'windows' voor nieuwe films
Dat we als Europa in de EU veel zaken gemeenschappelijk hebben geregeld, is een open deur. Maar er zijn nog veel verschillen. Zo heeft elk land eigen regels als het gaat om ‘windows’: de tijd die er moet zitten tussen een bioscooprelease en een uitbreng op tv, dvd of streaming platform. De European Audiovisual Observatory heeft er recent een officieel rapport over uitgebracht dat dit inventariseert. Het is soms wat taai, maar in de huidige Netflix-discussies - ook in Nederland waar Pathé vasthoudt aan vier maanden - wel heel belangrijk om in te duiken. De samenvatting vind je hier, en het hele rapport is hier te lezen.
IDFA en IFFR richten organisatie ter bescherming van filmmakers
De European Film Academy (EFA) heeft samen met het International Documentary Festival Amsterdam (IDFA) en hete International Film Festival Rotterdam (IFFR) de International Coalition for Filmmakers at Risk opgericht, zo las ik in Screen Daily. Het gaat vooral om filmmakers die om politieke redenen worden vervolgd door regimes die de vrijheid van meningsuiting niet heel gunstig gezin zijn.
Een mooi initiatief! Zeker ook voor IDFA directeur Orwa Nyrabia die ooit zelf werd vastgehouden in Syrië vanwege zijn documentaire-activiteiten/
Ook actrice Helen Mirren ondersteunt dit initiatief: “Artistic freedom is not a privilege – it is a human right.” En zo is dat.
Brits warenhuis 'Selfridges' begint eigen bioscoop
In de kelder van het Britse warenhuis Selfridges zat tot voor kort een grote vestiging van HMV. Voor de jonge nieuwsbrieflezers: dit was vroeger een wereldwijde keten waar je cd’s en dvd’s kocht. HMV ging een jaar gelden failliet en sinds die tijd staat de kelder van het warenhuis leeg. Maar vorige week opende Selfridges hier een echte bioscoop, met maar liefst drie zalen met laserprojectie, Dolby Atmos en zelfs een 35mm projector.
Een idee voor de Bijenkorf? Selfridges is tenslotte al eigenaar van dit warenhuis ;)
Video-essay: de eerste lange film uit de filmgeschiedenis was...
… het Italiaanse epos Quo Vadis uit 1913!
In de begintijd van de cinema duurden de meeste films 15 minuten, de lengte van een filmreel. Maar de Italianen brachten daar in 1913 verandering in, met het 2 uur durende epos Quo Vadis. En natuurlijk nam Hollywood deze succesformule vervolgens helemaal over, zo laat dit interessante video-essay van Vox zien.
Why movies went from 15 minutes to 2 hours
Why movies went from 15 minutes to 2 hours
Hoe vond je deze editie?
Word lid voor €5 per maand
Steun Nico van den Berg en ontvang extra nieuwsbrieven.
Nico van den Berg

Elk weekend de interessantste ontwikkelingen over films en de filmindustrie, zowel uit Nederland als ver daarbuiten.

Je kunt je abonnement hier beheren
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Nico van den Berg met Revue.
Nico van den Berg | Filmjournalist | Amsterdam